Daan's wereld: Anders Denken, Hyperactief Denken

Afvallen; het knopje!?

Ik wil afvallen, want dit kan zo niet langer! Het knopje moet om vanaf morgen! Klinkt vast herkenbaar voor je. Maar waar zit nou dat knopje en hoe krijg je het knopje de goede kant op? Dat ga ik je in deze column uitleggen. Want op een gezonde manier gewicht verliezen, hoeft helemaal niet moeilijk te zijn. Als ik het kan, kun jij het ook!

Schuilplaats van het knopje

Was het maar waar wat ik in de inleiding beweer. Want zo'n tekst zie ik dan wel vaker voorbij komen. Iemand die ogenschijnlijk heel makkelijk zijn hele voedingspatroon heeft omgegooid en in plaats van een broodje hamburger nu ontzettend verliefd kijkt naar een stengel bleekselderij. Ik ben nu aan afvalpoging 202 begonnen, maar ik blijf onvoorwaardelijke liefde tonen voor vet, zout en suiker.

Eerlijk gezegd heb ik ook geen flauw idee meer waar het knopje zit. Ik ben bang dat het knopje in de loop van de jaren steeds dieper in mijn vetweefsel terecht is gekomen en zo is verroest dat ik hem met veel kracht en geweld de goede kant op probeer te slaan.

Nu hoor ik je denken: Ondanks 201 mislukte afvalpogingen ben je dus wel weer begonnen met poging 202. Hoe kom je uiteindelijk tot het idee om het toch weer te proberen? Nou daar gaat een heel proces aan vooraf. En ik zal jullie vertellen door wat voor fases ik heen ga. Want ik ben inmiddels wel tot de conclusie gekomen dat ik niet dik word van wind en water.

Fase 1: Alle gezonde principes de prullenbak in

Misschien herken je dit wel, Tijdens een poging tot afvallen kom je aan het eind op een punt dat je helemaal klaar bent met die spinazie-wortelsmoothies en de crackers met roomkaas light en smaakloze kipfilet. Deze combinatie maakt plaats voor een blik cola met 2 frikandelbroodjes. Is dat erg? Nou, niet voor een keer. Maar daar blijft het op een gegeven moment niet meer bij. Na een week begin je te merken dat je al boerend op de bank ligt met een blik cola in je linkerhand en een zak chips in de rechterhand. Je darmen beginnen protest aan te tekenen tegen al die vetten en suikers. Je laat scheten die naar rotte eieren stinken. En ik weet dat mijn scheten echt stinken als zelfs mijn hond zijn neus ophaalt en denkt: Hier wil ik niet langer meer naast liggen op de bank.

Fase 2: Het manische avondbrein en magische maandagen

Ik merk dat ik een schuldgevoel krijg door al het ongezonde voedsel dat ik weer naar binnen zit te werken. Dan komt het emotie-eten ook weer om de hoek kijken. Die negatieve emotie probeer ik dan weg te eten met een bak patat en drie frituursnacks. Als ik later die avond op bed lig, begint mijn brein aan zijn manische uurtjes. Dan zeg ik tegen mezelf: morgen ga ik het GEWOON weer oppakken. Ik ga echt weer gezond eten en geen tussendoortjes meer. De volgende ochtend ontbijt ik met een zak chips en een Milka-reep. Conclusie: Achh, dan is alles maar op. Dan kom ik ook niet meer in de verleiding. Een dag later heb ik de voorraad chips en chocola weer aangevuld. Later in deze fase zeg ik op dinsdagavond tegen mezelf: Volgende week maandag gaat het knopje weer om. Net alsof er in de nacht van zondag op maandag een magische reset plaatsvindt in mijn lichaam. Waardoor gezond eten op maandag ineens een feestje gaat worden. 

Fase 3: De struisvogel-methode

Je merkt al in fase 2 dat ik mezelf voor de gek begin te houden. Mijn vicieuze obesitascirkel is op een gegeven moment weer volledig in ere hersteld.            De fout ingaan➜ schuldgevoel ➜ emotie eten ➜ alles moet anders. De volgende dag begint het cirkeltje weer opnieuw. Tot het moment dat je de kop het in het zand steekt. Je wilt er het liefst zo min mogelijk bij stilstaan en doet net alsof het allemaal nog wel meevalt. 

Dat is in mijn geval wel de periode waarin de kilo's er weer in rap tempo aan komen. Je begint je shirtjes weer zoveel mogelijk uit te rekken voordat je ze aantrekt. Daarna zeg je tegen jezelf: Oohh het valt nog wel mee. Ik pas ze nog prima! De spijkerbroekenstrijd barst los. Je probeert met man en macht je buik in te houden en de knoop dicht te krijgen. Na deze strijd ben je volledig achter adem en mag je voor 5 minuten wel aan het zuurstof. En wanneer je de strijd verliest, zeg je gewoon tegen jezelf dat de broek vast op 60 graden is gewassen.

Tot slot moet ik er altijd erg op letten dat ik niet in de buurt van een Hunkemöller kom. Ik krijg namelijk altijd van die spektieten. Als ik daar naar binnen loop is de kans groot dat er een enorm misverstand ontstaat: Goedemiddag, kan ik u helpen? Jaa ik ben op zoek naar een bh. Ahh oké, wat voor kleur/model hebt u in gedachten en wat is uw cupmaat? Nou ik was eigenlijk op zoek naar een bh voor mijn vriendin, maar toch bedankt...

Fase 4: Het lek is boven

De leden van de dikkertjesclub (ik ben erelid) kunnen natuurlijk heel goed aankomen. Wij weten wel waar het aan ligt en weten ook wat we moeten veranderen. Als het knopje eenmaal net is omgezet, kunnen we zonder twijfel en vol trots delen wat nou DE manier is om dit keer wel succesvol af te gaan vallen. Dat brengen we dan vol overtuiging alsof we zojuist het wagenwiel opnieuw hebben uitgevonden. Dan komt er zoiets als: Jaa weet je wat het is, ik eet nu in de ochtend gewoon kwark met fruit en granola. Die tussendoortjes moet je gewoon laten staan. En heb je een keer trek, eet dan een handje ongebrande noten of snackworteltjes. Meer heb je dan ook niet nodig. Ik heb nu tussendoor totaal geen trek. En in de avond warm eten met veel groentes en niet meer zoveel rijst, pasta of aardappelen. Koolhydraten zijn echte dikmakers. En één stukje vlees in plaats van twee is ook gewoon genoeg. Meer hoeft ook eigenlijk niet. Dan hoef je later op de avond niks meer te hebben. Nou inmiddels weet ik dat fase 1 na verloop van tijd weer op de loer ligt...

Toch ben ik inmiddels de nodige kilootjes kwijt. Daarbij heb ik hulp gekregen van een coach uit onverwachte hoek. In de volgende column ga je hier meer over lezen.