JAAJAA daar is mijn eerste blog dan. Ik zal jullie eerst even een beeld schetsen van het proces wat hieraan vooraf ging. In Januari vorig jaar (2025) zei ik tegen mijn vriendin: ''Ik ga columns schrijven''. Je kent dat vast wel. De welbekende goede voornemens. Ik maak mezelf dan wijs dat ik het op bepaalde punten toch echt anders ga aanpakken. Meer structuur houden, gezond eten, op tijd naar bed en uit bed en meer ondernemen op mijn vrije dagen. Een paar dagen later lig ik met een zak chips en een fles cola op de bank naar Youtubers te kijken, die een zak chips en cola aan het reviewen zijn. Mijn hond Bailey (ik heb een blonde labrador) houdt me goed in de gaten. Hij springt af en toe bij me op de bank om te checken of ik nog adem. Tot zijn opluchting ziet hij dat mijn borstkas nog op en neer beweegt. Ik besef me dat ik weer eens in een fase van ''ADHD-verlamming'' zit. Dit is een nogal hardnekkig symptoom dat ik heb. Het lijkt wel alsof ik een magneet aan de poeperd heb, waardoor ik me niet los kan rukken van de bank. Ik zal jullie eerst wat meer over mezelf vertellen, zodat jullie een wat beter beeld krijgen van de jongen achter deze columns.

Kleine Daantje kwam op 23 augustus 1995 ter wereld, drie maanden te vroeg. Het voordeel was wel dat ik mijn moeder geen zware bevalling heb bezorgd. Een gemiddelde menstruatie was voor haar pijnlijker. Mijn geboorte is overigens wel de enige keer geweest dat ik te vroeg ergens was. De mensen om me heen kijken inmiddels niet meer op van mijn ''tijdblindheid''. Ik ben ALTIJD te laat. Ik ben opgegroeid in een Gronings dorp (Tolbert) met mijn ouders, twee broers en zus. Ik was het nakomelingetje. Was dat erg? Nou bepaald niet. Ik was vanaf het begin toch een beetje het zorgenkindje door de vele operaties (de teller is gestopt op 19. Daar hou ik het graag bij). Hierdoor hadden we we wel een sterke band met elkaar. En voor mij was het nog extra leuk dat ik vaak werd verwend met cadeautjes. Ik begon op mijn zesde met voetballen. Ik was bij het voetbal en op school altijd iemand die liever niet de aandacht op zich vestigde. Ik was het verlegen jongetje, dat weinig te vertellen had in een groep. Als ik alleen met vriendjes was, had ik daar een stuk minder last van. Op de basisschool bleven de klasgenoten steeds hetzelfde en dit deed mij goed. De laatste drie jaren op de basisschool zijn in mijn beleving de leukste jaren op school geweest.

En dan verandert er toch weer veel in één keer: Je komt in de puberteit en gaat dan ook naar de middelbare school. Door onzekerheid en de puberale hormonen werd de ''wervelwind'' aan gedachten in mijn hoofd alleen maar sterker. Hoe kom ik over op de ander? Wat moet ik vragen of zeggen? ''Ik hou niet van drukte en feestjes'', ''Ik heb niks interessants te vertellen'' waren nog maar een paar voorbeelden. Ondanks dat waren mijn cijfers goed. Na twee jaar maakte ik de keuze om van het vmbo naar de havo te gaan. Weer een nieuwe school en klas. Vriendschappen sluiten door bijna alleen ''hoi'' en ''doei'' te zeggen gaat logischerwijs niet heel lekker. Ondanks dat heb ik altijd lieve klasgenoten en teamgenootjes gehad. Er waren altijd mensen die voor mij opkwamen en daar ben ik zeer dankbaar voor. In die periode heb ik ook een sociale vaardigheidstraining gedaan. Conclusie: Je bezit voldoende sociale vaardigheden. Het is een kwestie van blijven oefenen en niet teveel in je hoofd te blijven zitten.

Tijdens de hbo-verpleegkundeopleiding bleef ik mezelf toch tegenkomen in het sociale contact met anderen. Ik heb toen een sociale-angsttraining gedaan. Je krijgt dan een mooi lijstje met ''ongemakkelijke situaties'' mee en kiest er een aantal uit die je lastig vindt. Vervolgens sta je dan als een zwetende aardbei in een schoenenwinkel. Ik moet tot drie keer toe vragen of ik schoenen mag passen, maar dan niks kopen. De eerste keer gaat het nog wel, maar de derde keer lijkt het woord NEE in één keer een onmogelijk te raden galgjewoord dat je nauwelijks kan uitspreken. Ik merkte wel dat ik in sociale contacten weer wat zelfverzekerder werd en tijdens de verpleegkunde opleiding en stages ook het nodige heb geleerd. Toch bleef ik tot anderhalf jaar geleden altijd het gevoel dat er iets in mijn hoofd niet zo gaat als bij anderen. Mijn moeder zei toen: ''Heb je misschien ADHD?.'' ''Nee'' zei ik meteen. Ik ben juist het tegenovergestelde van een drukke stuiterbal.'' Toen ging ik lezen welke vormen van ADHD er zijn en het voelde alsof iemand mijn gedachten en gedragingen had opgeschreven. Na individuele therapie, de diagnose ADHD (overwegend onoplettend type) en een groepstherapie ken ik mezelf beter dan ooit.

Betekent dit dat alles goed gaat? Nou was het maar zo'n feest haha. Ik doe nog wel de meest knullige dingen. Mijn hoofd vliegt nog steeds alle kanten op en ik vind dan ook dat ik overal een mening over moet hebben. Ik vind het leuk om dit op een creatieve, cynische en humoristische manier op te schrijven. Zijn er dan vaste thema's/onderwerpen die je kan verwachten? Ehh nee, want zo werkt mijn brein niet. Bereid je dus voor op een mix van alles en nog niks. 

Heb je persoonlijke ervaringen, ideeën of een vraag aan mij? Stel ze gerust via het contactformulier op de website.